yeasayer

Puike pretentie-pop-plaat. Vernieuwend zoals progressieve popmziek bedoeld is.

Rob zit dit keer in het kamp van Fred en Harm maar voroal dank zij het concert: dat heeft een beetje de lijm gebracht die deze cd (en overigens ook de vorige...) ontbeert.

Treiterige, sarrende muziekervaring voor de platenclubber met diepgang, oor voor verrassing en maffe variaties en gevoel voor humor. Gemakkelijk in deze club te herkennen door een hoge waardering voor deze schijf, zie de mijne.

Bij de fuck buttons heb ik me er toe gezet om het toe te laten maar zonder resultaat.Ook hier dacht dit te doen.Onmogelijk!!!
Wat een chaos endan ook nog z'n disco dreuntje.Tegen de muur zetten en kapot schieten zou een oud collega zeggen maar dat hoor je mij niet te zeggen

Ik weet, een hele hippe band en een hele hippe plaat, maar geef mijn portie maar aan Fikkie (of Hein, of Fred). Doet me niet veel. Merk dat de vele gehypte Brooklyn bandjes mij koud laten. Te druk, te arty, te geforceerd anders willen zijn. Ja ja, ik weet, ik ben een oude lul (aan het worden). Nou ja, het zij zo. Scheelt een hoop nieuwe aanwinsten. Zet Robert Johnson maar weer eens op.....

Na hun spetterende concert in Paradiso heb ik ook nog weken met liedjes van Yeasayer in mijn hoofd rondgelopen. Dat was geen straf, want wat een fijne muziek is dit. Lekker rommelig en dan ineens weer heel gepolijst en steeds weer verrassend.

Beetje rommelige art-pop. Blijkt live op het podium toch behoorlijk dynamisch en electronisch te zijn. Met nummers die ala Arcade Fire, in je hoofd blijven zitten. Door het concert hoger gewaardeerd dan ik eerst van plan was.