Nooit meer achter de tralies. Dit beest is los en gaat een mooie toekomst tegemoet. Welk beest stopt zoveel catchy songs op één CD? En Jacco deze jongens bleven glorieus overeind op een veldje van 50.000 mensen.
de favoriete band van de jongens en meisjes van DWWDD. Zoals ze zelf zeggen: wij zijn dat bandje van de radio. Leuk voor 1 keertje draaien en weer van de harde schijf wissen.
Leuk bandje voor in het clubcircuit, Zaaltjes van 500 man. Ik had er iets meer van verwacht, aangezien ik ze altijd,als ik DWDD kijk, er zijn. (ik kijk waarschijnlijk niet zo vaak naar DWDD, maar ze worden daar wel de hemel in gepraat). In tegenstelling tot Fred vindt ik het niet het beste cdtje uit deze zending.
Hoe schrijf ik ontzettende catchy liedjes? Vraag het deze dierentuinjongens. Man, de vrolijke refreintjes vliegen je om de oren. Zeker de singles blijven na 1x al hangen. Héél knap. Niks Razorlight-light, Razorlight mocht willen dat ze zulke liedjes konden schrijven. Fijn plaatje en nog van eigen bodem ook. Rita Verdonk is vast ook trots.
Energieke muziek van een jong bandje. Cas heeft nog stage gelopen bij Anneke op het museum, toen hij nog net niet beroemd was. Daar keek hij niet zo boos als op de foto in het cd-boekje.
Nou, die mening van Hein volg ik niet. Lekker energieke Billy Idol-kloon. Misschien geen wereldplaat, maar wel de beste van deze zending. Hoewel dat ook wat zegt over de andere.....
Na beluistering van deze nieuwe Nederpop-hype kan ik maar één conclusie trekken : terug het hok in, en snel een beetje. Wat een vlakke vertoning van eenvormige uptempo gitaarrock en geforceerde zang. Ze zien zich graag als de Strokes van de lage landen, maar zijn in werkelijkheid een slap aftreksel. Meer een Razorlight-light.
Nooit meer achter de tralies. Dit beest is los en gaat een mooie toekomst tegemoet. Welk beest stopt zoveel catchy songs op één CD? En Jacco deze jongens bleven glorieus overeind op een veldje van 50.000 mensen.
de favoriete band van de jongens en meisjes van DWWDD. Zoals ze zelf zeggen: wij zijn dat bandje van de radio. Leuk voor 1 keertje draaien en weer van de harde schijf wissen.
Leuk bandje voor in het clubcircuit, Zaaltjes van 500 man. Ik had er iets meer van verwacht, aangezien ik ze altijd,als ik DWDD kijk, er zijn. (ik kijk waarschijnlijk niet zo vaak naar DWDD, maar ze worden daar wel de hemel in gepraat). In tegenstelling tot Fred vindt ik het niet het beste cdtje uit deze zending.
Hoe schrijf ik ontzettende catchy liedjes? Vraag het deze dierentuinjongens. Man, de vrolijke refreintjes vliegen je om de oren. Zeker de singles blijven na 1x al hangen. Héél knap. Niks Razorlight-light, Razorlight mocht willen dat ze zulke liedjes konden schrijven. Fijn plaatje en nog van eigen bodem ook. Rita Verdonk is vast ook trots.
Energieke muziek van een jong bandje. Cas heeft nog stage gelopen bij Anneke op het museum, toen hij nog net niet beroemd was. Daar keek hij niet zo boos als op de foto in het cd-boekje.
Nou, die mening van Hein volg ik niet. Lekker energieke Billy Idol-kloon. Misschien geen wereldplaat, maar wel de beste van deze zending. Hoewel dat ook wat zegt over de andere.....
Na beluistering van deze nieuwe Nederpop-hype kan ik maar één conclusie trekken : terug het hok in, en snel een beetje. Wat een vlakke vertoning van eenvormige uptempo gitaarrock en geforceerde zang. Ze zien zich graag als de Strokes van de lage landen, maar zijn in werkelijkheid een slap aftreksel. Meer een Razorlight-light.